اسرار دفینه
فروش فلزیاب، فروش طلایاب، گنج یاب تصویریاسرار دفینه
فروش فلزیاب، فروش طلایاب، گنج یاب تصویریسخ استخوانی
نسخ استخوانی ( نسخه راهنمای گنج بر مبنای استخوان ها )یکی از راههای تخمین محل دفینه و بالطبع کشف آن ، نسخه قدیمی و نقشه است . برای دستیابی به موارد مذکور باید مبالغ قابل توجهی پرداخت کرد . باتوجه به چشم انداز سایت مبنی بر معرفی راههای بی هزینه و کم هزینه ، نسخه و نقشه استخوانی پیشنهاد میگردد .
نسخ استخوانی چیست ؟ یکی از بهترین راههای تخمین محل گنج ، شناخت طرز تفکر دفینه گذار و همچنین آشنایی با اعتقادات و باورهای دفینه گذار است . برای مثال از دفینه گذاری که اعتقاد داشته تا سه قدمی میت نجس و گناه است نباید انتظار داشت دفینه را در یک قدمی مرده دفن کند و یا مقابر یهودیان و محلهای مورد استفاده ایشان برای دفینه گذاری ، با دیگر ادوار و آیینها کاملا متفاوت است .مثال واضحی بود .
حال ، اگر بدانیم که در هر دوره ای ، چه رسم و رسوم و چه اعتقاداتی وجود داشته ، به مراتب خیلی راحت تر به هدف خواهیم رسید و این نکته ، ما را بر آن می دارد تا با کشف اولین نشانه ها ، به صورت تقریبی ، زمان و دوره آن مکان را حدس بزنیم .
ایرانیان مانند دیگر ممالک کهن ، اعتقادات خاصی در نحوه تدفین و همچنین دفینه گذاری داشته اند که در ادوار مختلف دستخوش تغییرات شده است . برای مثال قبری که در وسط یک خانه باستانی ویران ، قرار دارد اطلاعاتی به ما میدهد که مارا به هدف نزدیکتر میکند. در بخش نسخه های استخوانی به نحوه تدفین و چگونگی دفینه گذاری در ادوار مختلف می پردازیم تا با برخورد به اولین قبر بتوانیم مسیرمان تا هدف را کوتاه کنیم . همچنین دوره های مختلف ، نشانه های خاصی نیز بکار میبردند که آن را نیز بررسی میکنیم.. .
بسیار پیش می آید در مراحل کار ، با وجود علایم مشخصه ، به دوراهی و یا چند راهی میرسیم که تصمیم گیری را سخت و چه بسا مرگ آفرین می کند زیرا تله ها نیز در ادوار مختلف ، اشکال مختلفی نیز داشتند .
دفینه ها و گنجهای گبریان
دفینه ها و گنجهای گبریان
نوع دفینه گذاری گبریان در ادوار مختلف ، متفاوت میباشد . برای مثال دفینه هایی که در دوره آریاییان اولیه بوده با دفینه های اشکانی از منظر نوع دفینه گذاری متفاوتند .
آشنایی با طرز تفکر دفینه گذار و اعتقادات او ، در کاوش کمک شایانی میکند .
گبریان به زندگی مجدد پس از مرگ اعتقاد راسخی داشته اند که در دوره های مختلف به اشکال گوناگونی نمایان شده است . برای مثال : اگر شخصی می مرد همراه او یک کاسه آب و یک ظرف غذا دفن میکردند تا پس از حیات مجدد ، بتواند احتیاجات اولیه را برطرف کند . حال اگر یک فرد نظامی می مرد علاوه بر لوازم فوق ، شمشیر و نیزه و وسایل نظامی گری او را به همراهش دفن میکردند تا پس از حیات ، برای ارباب قبلی خود نظامی گری کند . حال اگر یک سردار میمرد به همراهش دو نگهبان برای حفاظت از جان و مال او دفن میشده چه بسا افرادی که به این دلیل مسموم و کشته شدند . همین آقای سردار در زمان حیات اول خود مجبور بوده به افراد تحت نظرش حقوق بدهد پس همراه او چند خمره که معمولا سه خمره طلاست دفن میشده تا پس از حیات مجدد بتواند به لشکرش حقوق بدهد . در باستان اعتقاد داشتند دیوی به نام نسوش قبض روح میکند ( عزراییل خودمان . در قسمت دفینه مخصوص زرتشتیان به آن می پردازیم ) و دیوی دیگر که روح شیطانی افراد را هدایت میکند پس مقداری از مال را برای پیش کش به این دیوها و الهه ها می گزاشتند .در کل باری را که ما به عنوان دفینه میشناسیم دفینه نیست بلکه توشه آخرت افراد متمول و مهم بوده است . این اموال به تناسب دارایی فرد متغیر است .
حال فرض کنیم یک حاکم میمرد به همراه او یک دوجین افراد هم محکوم به مرگ بودند برای همین مقابر حاکمان معمولا دارای گنجینه خوبیست دلیل آن هم این بوده که حاکم غیر از حقوق و .....چون جنبه معنوی هم داشتند پیش کش بزرگتری را برای خدایان ، همراه میبردند .
تندیسها و علایم نیز همین نکته را یادآوری میکند . از آنجا که اعتقادات بسیار قوی بوده معمولا کسی به گنجینه ای که پیشکش خدایان بوده دست درازی نمیکرده ولی اگر کسی هم به هر دلیلی چنین قصدی داشته ، برای او هم یک سربار قرار میدادند که در صدر اسلام به آن هل کفی یا هل کفا میگفتند و مقصود این بود که آیا این کفایت میکند و دزدان را به این صورت از گنج اهدایی به خدایان دور میکردند تا مبادا حرمت خدایان نشکند .
دفینه های دیگری نیز هستند که مربوط به لشکریان در حین لشکرکشی و یا کاروانهای بزرگ در حرکت که احساس خطر میکردند و یا گنجینه های کوچکی که افراد برای امانت به خاک میسپردند تا از مسافرت برگردند و یا برای وارثان بماند می باشد که هر کدام را به صورت جداگانه شرح خواهیم داد .
دفینه های تومولوس ویا تپه نیز مربوط به حاکمان بزرگ و افراد نامدار بوده است
خرس در دفینه یابی
خرس در دفینه یابی
باید به خوبی قابل تشخیص باشد حتی اگر از دیدهای مختلف هم رویت شد به راحتی قابل تشخیص باشد که تندیس خرس است اگر در این صورت بود باید در روبروی دید خرس یک غار مسدود شده یا باز باشد در غیر اینصورت باید تل خاکی کوچک باشد . اگر در کنار خرس جوغن هم بود روی تل یا داخل غار یک قبر معتبر یا یک دیگ اموال قیمتی وجود دارد .
آتشکده ها
آتشکده ها مکانی بودن مثل مساجد امروزی البته با این تفاصیل که در آن زمان به خاطر نبود بانک مردم اشیاء گران قیمت و اموال خودشون در هنگام سفر به شهرهای مختلف به آنجا به صورت امانت میگذاشتند در تمام آتشکده ها افرادی مثل خادم امروزی که در مساجد هستند در آتشکده ها هم بودن ولی مردم آنهارو به اسم کاتب میشناختند که فردی صالح و مذهبی و امانت دار به حساب میامد البته در همان زمان هم کاتب ها به دو دسته تقسیم میشدند
۱- کاتب اعظم که کارشون همان کاره کاتب معمولی بود ولی مخصوص درباریان بودن و اماناتدرباریان را نگه میداشتند
۲ – کاتب معمولی برای مردم عادی بودن که امانات مردم رو محافظت میکردند . هر دو کاتب وقتی از شخصی اموالش را به صورت امانت میگرفتند به او رسید میدادن تا وقتی که از سفر بازمی گشت دوباره رسید را میگرفتند و اجناس را تحویل میدادند و مردم هم به جای این عمل به آنها هدایا تقدیم میکردند . و در زمانی هم میشد که شخصی که وسایلش را به کاتب سپرده بود در راه سفر توسط دزدان یا از شدت خستگی راه و … تلف میشد وسایلش در همان جا باقی میموند تا اگه از اقوامش کسی آمد وسایل را تحویل بگیرد که هیچ در غیر این صورت همان جا میماند و دست نمیخورد و در قدیم هم به خاطر نبود جاده مناسب و فراوانی دزدان و شرایت نا مساعد آب و هوایی افراد زیادی در راها جان خودشونو از دست میدادند به همین خاطر اموال زیادی در آتشکده ها باقی میموند .
خوب حالا میریم سر اصل مطلب آتشکده هایی که مخصوص افراد عادی بود اموال کمتری در مقابل آتشکده های مخصوص درباریان بود دارند .
خود کاتبها هم افراد ثروتمندی بودند بنابراین وقتی میمردند اجساد آنها را با ثروتشان دفن میکردند.
غیر از این که مردم برای سپردن وسایل با ارزش خود به آتشکده ها میرفتند محل مقدسی هم برای آنها بود و برای پرستش خدا هم به آنجا میرفتند و هدایایی هم از طرف خود اهدا میکردند .
حالا میپردازیم به بیو گرافی آتشکده ها .
در زیر تمام آتشکده ها یک اتاق مخفی وجود دارد که در عمق ۷ متری است و تمام وسایل امانی و هدایا در آنجا نگهداری میشد .
تمام آتشکده ها یک راه خروجی اضطراری دارند که در مواقع حمله دشمن بتونن از آنجا فرار کنند.
قبر کاتب ها پس از فوت ۵۰ الی ۱۰۰ متر جلوتر آتشکده دفن میشد .
آتشکده هایی که در ارتفاعات بلند و نوک قله یا تپه بودن مخصوص درباریان بودند که جسد کاتبان را در آنجا در همان فاصله البته با فرق این که در صخره جایی را میکندند و به صورت غار درست میکردند و آنها را در همونجا دفن میکردن و در غار را مهرو موم میکردند .